Özge Güleryüz · 01.02.2026
Hatay’da artık saatler elektrikle değil, kesintilerle ölçülüyor. “Ne zaman gelir?” sorusu günün en sık kurulan cümlesi. Elektrik gidince karanlık oluyor evler ama asıl kararan, insanların sabrı. Su kesilince sadece musluklar susmuyor; hayat da duruyor.
Bu şehir çok şey gördü. Depremi gördü, yıkımı gördü, yokluğu gördü. Ama hâlâ en temel ihtiyaçlar için beklemek zorunda kalmak, insanın içini en çok acıtan şeylerden biri. Çünkü su ve elektrik lüks değil; modern bir yaşamın en temel hakkı.
Kesintiler bazen “arıza” denilerek geçiştiriliyor, bazen de hiç açıklama yapılmadan yaşanıyor. Oysa bir anne çocuğuna yemek yapamıyor, bir öğrenci karanlıkta ders çalışmaya çalışıyor, bir esnaf kepenk açsa da iş yapamıyor. Bu yaşananlar istatistik değil, gerçek hayat.
Hatay’da insanlar artık çözüm değil, kalıcı çözüm istiyor. Bir gün var, üç gün yok anlayışıyla sürdürülebilir bir yaşam kurulamaz. Altyapı güçlendirilmeden, planlama yapılmadan, şeffaf bilgi verilmeden bu sorunlar kendiliğinden bitmez.
Bu şehir suskun ama umutsuz değil. Sabırlı ama çaresiz hiç değil. Hatay, geçici çözümleri değil; hakkı olan hizmeti istiyor. Çünkü karanlığa ve susuzluğa alışmak zorunda değiliz. Alışmamalıyız.