Özge Güleryüz · 20.07.2026
Onlar, her sabah sessizce mutfağa giren bir annenin elinde yeniden doğar.
Alışkanlıkla bir tabak daha çıkarır.
Bir bardak daha koyar masaya.
Sonra fark eder...
Artık o tabağa yemek koyacak, o bardağa su dolduracak evladı yoktur.
Yavaşça geri kaldırır.
Ama o gün bugündür, yüreğindeki eksikliği hiçbir dolap, hiçbir masa, hiçbir dua kaldırıp yerine koyamaz.
20 Temmuz 2015...
Suruç'ta yalnızca bir patlama olmadı.
Birçok evin geleceği aynı anda sustu.
Yarım kalan hayaller, söylenemeyen vedalar ve bir daha hiç çalmayacak telefonlar kaldı geriye.
Belki o sabah bir anne, "Üşüme, kendine dikkat et." diyerek uğurladı evladını.
Belki bir baba, "Gelince konuşuruz." dedi.
Belki bir kardeş, "Dönünce birlikte gezeriz." diye söz verdi.
Hiçbiri, bunun son cümleleri olduğunu bilmiyordu.
İşte acının en ağır tarafı da budur.
Hayat bazen bir vedaya bile izin vermez.
Terör sadece can almaz.
Evlerin neşesini alır.
Sofralarda bir sandalyeyi yıllarca boş bırakır.
Bir annenin saçlarına bir gecede ak düşürür.
Bir babanın omuzlarını sessizlikle çöktürür.
Bir kardeşin çocukluğunu, bir çocuğun geleceğini eksiltir.
Bir odanın kapısını yıllarca kimsenin açmaya cesaret edemediği bir hatıraya dönüştürür.
Dolapta asılı kalan bir ceket...
Komodinin üzerinde duran bir saat...
Toz tutmuş bir kitap...
Çerçevedeki bir gülümseme...
Ve her akşam o fotoğrafa bakıp, "Bir kez daha sarılabilseydim..." diye içinden geçen anne babalar...
İşte terörün geride bıraktığı gerçek enkaz budur.
Bugün Suruç'ta yaşamını yitiren 33 canı anarken, sadece onları değil; her gün biraz daha özlemle yaşayan ailelerini de yüreğimizde hissediyoruz.
Çünkü bazı acılar dinmez.
Sadece insanlar, o acıyla yaşamayı öğrenir.
Ama hiçbir anne evladını unutmayı öğrenemez.
Hiçbir baba, "Geçti." diyemez.
Hiçbir kardeş, eksilen çocukluğunu geri alamaz.
Biz unutmadık.
Çünkü unutmak, geride kalanların acısını yalnız bırakmaktır.
Suruç'ta yaşamını yitiren 33 canı saygı ve rahmetle anıyorum.
Geride kalan tüm ailelere sabır diliyorum.
Ve diliyorum ki hiçbir evde bir tabak daha eksilmesin...
Hiçbir sofrada bir sandalye daha boş kalmasın...
Hiçbir çocuk, bir daha "Babam neden gelmedi?" diye büyümesin.
Unutmadık.
Unutturmayacağız.
Terörün karanlığına karşı, insanlığın ışığını savunmaya devam edeceğiz.