Bir Köprü Değildi... Hatay'ın Hatırasıydı

İş makinelerinin sesi yükselirken, aslında yıkılan sadece beton değildi. Toza karışan yalnızca demirler değildi. Bugün, yıllardır milyonlarca insanın hayatına dokunan, nice anıya ev sahipliği yapan 54 yıllık Ata Köprüsü'ne veda ettik.

Belki dışarıdan bakanlar için sadece eski bir köprüydü...

Ama biz Hataylılar biliyoruz ki, bazı yerler taşla, betonla, demirle anlatılamaz. Bazı yerler yaşanmışlıklarla, anılarla, gözyaşlarıyla ve umutlarla inşa edilir.

Ata Köprüsü de işte öyleydi.

Kimimiz çocukken babamızın elini tutarak ilk kez üzerinden yürüdük. Kimimiz okul yolunda her sabah onu geçtik. Kimimiz askere uğurlanırken son kez oradan baktık şehrimize. Kimimiz yıllar sonra gurbetten döndüğümüzde "İşte geldim..." diyerek ilk onu gördük.
Nice aşklar geçti üzerinden...

Nice vedalar...

Nice kavuşmalar...

Her bayram sabahı, her telaşlı iş günü, her akşam eve dönüşte sessizce bizi karşıladı.

Ne konuştu, ne şikâyet etti...

Sadece taşıdı.

Bizi, umutlarımızı, sevinçlerimizi, acılarımızı...

Sonra 6 Şubat geldi...

O büyük felaket sadece evlerimizi yıkmadı. Şehrimizin hafızasını da yerle bir etti. Sokaklarımız, mahallelerimiz, okul yollarımız, çocukluğumuzun geçtiği mekânlar birer birer kayboldu.

Ata Köprüsü ise bütün bu acılara sessizce tanıklık etti.

Ayakta kalmaya çalıştı.
Ama bugün onun da vakti geldi.

İş makineleri çalışırken birçok Hataylının boğazında düğümlenen şey, bir köprünün yıkılışı değildi. Çocukluğumuzun, gençliğimizin ve eski Hatay'ın son izlerinden birini uğurluyorduk.

Çünkü bazı yapılar sadece yapı değildir.

Bir şehrin hafızasıdır.

Bir annenin evladını beklediği yerdir.

Bir çocuğun babasının omzunda geçtiği ilk yoldur.

Bir gencin sevdiğine kavuştuğu adımdır.

Bir yaşlının yıllarca aynı manzaraya bakarak yürüdüğü yoldur.

Hatay zaten çok şey kaybetti...

İnsanlarını...
Evlerini...

Sokaklarını...

Çarşılarını...

Seslerini...

Kokularını...

Şimdi ise bir hatırasını daha uğurladı.

Belki yarın çok daha güçlü, çok daha modern bir köprü yapılacak.

Elbette yapılmalı.

Çünkü hayat devam ediyor.

Ama hiçbir yeni köprü, eski Ata Köprüsü'nün taşıdığı anıları geri getiremeyecek.

Çünkü anılar yeniden inşa edilemiyor.

Bugün orada bulunan herkes, aslında aynı duyguyu yaşadı.

Sanki çocukluğumuzun bir fotoğrafı gözlerimizin önünde yavaş yavaş silindi.

Ve biz, elimizden hiçbir şey gelmeden sadece izledik.

Hoşça kal Ata Köprüsü...

Sen sadece iki yakayı birbirine bağlamadın.

Bir şehrin geçmişini bugünüyle buluşturdun.

Nesilleri birbirine bağladın.

Milyonlarca adıma sessizce eşlik ettin.

Şimdi aramızdan ayrılıyorsun.

Ama üzerinden geçen insanların ayak izleri, seni gören çocukların gülüşleri, gurbetten dönenlerin heyecanı ve bu şehrin kalbinde bıraktığın iz, hiçbir zaman silinmeyecek.

Çünkü bazı köprüler yıkılsa da...

Hatıraları asla yıkılmaz.

Hoşça kal Ata Köprüsü...

Hatay seni unutmayacak.